ZAGROŻENIE JEDNOŚCI PAŃSTWA OSMAŃSKIEGO PRZEZ TI MUR LENKA

programista Po rozpadzie mongolskiego imperium Czyngis chana powstało — jak wspomnieliśmy wyżej — szereg mniejszych formacji, tak zwanych ułusów lub ord. Wiele z tych ułusów czy ord ulegało turcyzacji, to jest asymilacji przez miejscowe plemiona tureckie, przez co wytwarzała się specyficzna wspólnota kulturalna turecko-mongolska z elementami cywilizacji muzułmańskiej. Charakter turecki tych społeczeństw określony był przez panujący wśród nich język, używany nawet jako urzędowy, tak zwany przez pewną część uczonych, głównie turkologów niemieckich, język czagatajski. U schyłku XIV w. władca jednego z państewek środkowoazjatyckich. Timur (Tamerlan), sam wywodzący się z rodu Czyngis chana, doszedł do wielkiego znaczenia, zjednoczył szereg państw w Azji Środkowej (ze stolicą w Samarkandzie), a następnie dokonał wielu podbojów głównie w kierunku Persji i Indii, podbojów znaczonych pewnymi cechami właściwego temu okresowi okrucieństwa. Pod jego opiekę schronili się niektórzy pozbawieni swych dzierżaw przez Murada I i Bajezida emirowie drobnych anatolijskich państewek. Timur już od dłuższego czasu rozważał możliwości spróbowania się z zamożnym państwem osmańskim, a błagalne zaklęcia wywłaszczonych emirów jeszcze silniej pobudzały jego świato-burcze plany wobec dzierżawy anatolijskiej. I tak w r. 1400 Timur wkroczył do Anatolii, ale rychło zmienił kierunek podboju i zwrócił się w stronę Syrii zajmując Aleppo, Homs i Damaszek, po czym powrócił do Azji. Zagrożenie Anatolii chwilowo minęło, ale na krótko. W r. 1402 bowiem Timur powrócił z Azji Środkowej i z wszystkimi swymi siłami pomaszerował przeciw Bajezidowi. mieszkania w warszawie